Thai Teachers TV Blog | สมัครสมาชิก | ติดต่อโทรทัศน์ครู
ครูบูช
ปฏิทิน
<< มิถุนายน 2561>>
อา.จ.อ.พ.พฤ.ศ.ส.
272829303112
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
เรื่องล่าสุด
 
ใช่จริง หรือ ว่าเป็นแค่คำนำหน้าชื่อ
วันที่ 28 ธันวาคม 2554
โดย ครูบูช


  
    สวัสดีครับเพื่อนครูทุกท่าน ใกล้สิ้นปีอีกแล้วนะครับ ใกล้อายุมากขึ้นอีกแล้วนะครับ (แล้วจะย้ำกันทำไม) ก็สวัสดีปีใหม่เพื่อนครูทุกท่านเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นแฟนประจำ หรือแฟนชั่วคราว หรือผ่านทางมาแค่อ่านเล่น หรืออ่านดูว่ามันเขียนอะไรนัก ก็ไม่ว่ากันครับ เพราะการอ่าน คือยาวิเศษที่จะทำให้สมองเราไม่ชราภาพตามอายุครับ

    จะว่าไปแล้ว บทความของผมก็เข้าขึ้นสู่ปีที่ 3 แล้วซินะครับ (เอาไว้จะร่วมเล่มขาย จะมีใครซื้อหรือเปล่าครับ) เพราะเป็นเรื่องที่มาจากประสบการณ์อันน้อยนิด แถมท่วงทำนองการเขียนก็ยังห่างไกลชั้นครูอีกมากนัก พูดถึงชั้นครู ผมก็เป็นครูนี่ครับ หรือว่าไม่ใช่ เอ๊ะ! อย่างไร ก็เด็กๆ เขาเรียกกันว่าครูบูช คนโตเขาก็เรียกอาจารย์ ก็จะมีศิษย์บางคนที่เรียกว่าพ่อ ผมก็เลยงงว่าสรุปว่าผมเป็นครูหรือเปล่า คุณครูเคยงงกับตัวเองหรือเปล่าครับ เช่น บางทีคุณครูสอนหนังสือเหมือนผม แต่ชั่วโมงว่างคุณครูกลับกลายเป็นคนขายเครื่องสำอาง สรุปว่าให้ผมเรียกครูว่าแม่ค้าหรือครูครับ หรือบางที ชั่วโมงเช้าก่อนเข้าโรงเรียน คุณครูย่างลูกชิ้นขายหน้าโรงเรียน พอถึงเวลาคุณครูก็แบกสำพาระเข้ามาในห้องแล้วเอาหนังสือขึ้นมาสอนหยอดคำหวานว่าลูกชิ้นครูอร่อยไหม เอ๊ะ! แปลกใจมีแต่เขาจะถามว่าลูกชิ้นป้า ลูกชิ้นอา ลูกชิ้นน้า อร่อยไหม เอาผมงงไปเลยครับว่าสรุปแล้วผมต้องเรียกท่านว่าอะไร แต่ครูแบบนี้ซิ เป็นครู 2 ชั้น ช่วงเช้าถึงเย็น ฉันเป็นครูในชั่วโมงสอน สอนตามหนังสือตำรา อ่านเขียนเข้าถ้าก็ว่ากันไป สอนเสริมเพิ่มเติม ไม่ฉันไม่สอนให้ แต่ถ้าเธออยากได้ มาเจอฉันหลัง 4โมงเย็น ฉันจะเพิ่มให้พิเศษ เอาเกรดให้เธอด้วย ยิ่งเธอเลขเกรดสวย ฉันก็รวยทรัพย์สิ้น แต่คนอื่นที่ไม่ให้ อย่า อย่าได้เอาไปกิน ตำรามีให้เป็นสิน อ่านไปให้สิ้นจนดิ้นตาย ยิ่งพ่อแม่เธออุดหนุน มีของมีทุนหนุนนำให้ ฉันรีบรับแล้วประกบเธอทันใจ ไร ลิ้น ยุง ไม่ ไม่ ให้ตอม เห็นไหมครับว่านี่คือครู 2 ชั้น
           
    ผมเคยถามครูท่านหนึ่งว่า ทำไมถึงไม่ใส่ใจเด็กคนนั้นเลย ทั้งๆที่เขาก็เป็นเด็กในห้องครู ดูเหมือนครูจะสอนสอนไปให้จบจบ เขาตอบผมมาด้วยท่าทางที่แสดงออกว่า ฉันไม่ชอบจริงๆ “ก็พี่บูชดูซิ ผมก็ไม่มัด เล็บก็ดำ สกปรก รับไม่ได้ แถมแม่ยังเรื่องมาก นู่ นี่ นั่น มาส่งก็สาย การบ้านก็ทำไม่เสร็จ ว่านิดว่าหน่อยก็ร้องไห้ หนูไม่เอาหรอก หนูจะเลือกเอาคนที่เขาใส่ใจในตัวหนู เข้าหาหนู ไม่ใช่ว่าให้ครูเข้าหาเขา มันไม่ใช่ เราเป็นครูเรามีศักดิ์ศรีนะพี่บูช” ผมถึงกับผงะกับคำที่ครูรุ่นใหม่ รุ่นน้องจากสถาบันเดียวกัน พูด ให้ผมตอบอย่างไรหรือครับ ท่านทายซิครับ ว่าผมจะใช้คำอะไรมากไปกว่าคำว่า “จ๊ะ” เพราะผมไม่ได้มีอำนาจในการให้เขาทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ ได้แต่ตักเตือน ซึ่งผมเคยทำมาแล้ว พฤติกรรมกับรุนแรงขึ้น มากขึ้น ก็ทำได้แต่รายงานพฤติกรรมกับ ผู้อำนวยการ แล้วอย่างไรหรือครับ ผู้อำนวยการกำเรียกไปพบซิครับ พอกลับมา ผมนึกแล้วว่าต้องหนักขึ้น มันก็เป็นเยี่ยงนั้น คราวนี้ ยิ่งมีปัญหามากขึ้นอีกครับ ก็เลยกลายเป็นผมต้องตามแก้สถานการณ์ไปตลอด ซึ่งไม่รู้ว่าจะพ้นเมื่อไหร่ ก็คงต้องจบชั้นที่เขาสอนครับ ถามว่าแล้วทำอะไรกับครูไม่ได้เลยหรือครับ ทำได้ครับ กำลังอยู่ในขั้นการพิจารณา เท่านั้นจริงๆครับ ไม่รู้ว่าทำไม คุณรู้ไหมครับ

    ซึ่งทุกวันนี้ผมเลยงงมาก ว่า การที่มีคำนำหน้าว่าคุณครู แล้วทำให้วิเศษกว่า คำว่า นาย นาง นางสาว เด็กชาย เด็กหญิง อย่างไร ทั้งๆ ที่หลักสูตรเอย กระบวนการอบรมครูเอย หรือแม้กระทั้งการสอนคนให้เป็นครูจากสถาบันต่างๆเอย บอกอยู่แล้วว่า “ครูถือเป็นบุคคลที่ต้องเสียสละ ต้องทำหน้าที่ให้กับชุมชน อบรมสั่งสอนเด็ก ให้เป็นคนดี คนเก่ง ของสังคม และประเทศชาติ” แล้วทำไมทุกวันนี้ “ครูต้องถือตัวว่าเป็นคนสำคัญยิ่งของชุมชน ต้องเลือกให้การศึกษากับเด็กที่สนับสนุนครู และอย่าได้แคร์ความรู้สึกของเด็ก”

    คุณครูเคยโหยหาบ้างไหมครับ เคยโหยหาสิ่งที่เราได้รู้จักมาบ้างไหมครับ หรือคุณครูลืมครูของครูไปแล้ว ลืมหน้าที่ของครูไปแล้ว ลืมอุดมการณ์ของการเป็นครูไปแล้ว เพราะฉันทำงานเป็นครู เพื่อหวังกู้เงินซื้อ iphone บ้านสวยรถหรู ดูงามเด่น ใครเห็นก็ต้องเหลียวหลัง ว่าครูอย่างฉันมีฐานะ เพชรพลอยกระเป๋าหนัง พอมีเงินก็ซื้อได้ แต่จิตวิญญาณที่หายไป....ครูจะเอาอะไรมาซื้อมัน...



ครูบูช



แสดงความคิดเห็น

* กรุณา Login เพื่อแสดงความคิดเห็น *